Drivdalen i vinden, Logo, mogop og moskus.

Tverrsnødri’v

 

Når snødriva legg se på tvert over veiåm,

da kan en vel ønskj se attendatt åt  meiåm.

For fä’r sa dem slik når det snødrev som mest,

at «no bli det skikkele fø’r åt en hest!»

 

På Klevåm va mang gong otrivele fø’r:

Det tina i bakkåm som vendt imot sør.

Det gnesta frå hestsko og jønnskoneng hard,

og veiin vart tongsam for hest og for kar.

 

Minn my’ tå di go’ kunn det likevel bli:
Ei Holkåsfonn kom itt en lettvint forbi,

så da mått det spåe te, utaom plog

så veiin vart farbar for dem som der drog.

 

På Losmoåm samlast det fonn ette fonn,

om enn itt så jup, veiin vart som ei rånd

bak slååm som for der, og sporet bles att,

så her mått dem fi’nn vei sjøl når dem kom att.

 

No kjøre oss snø’n bort når snøfäkke driv,

og tverrsnødri’v legg ti, og kulengin riv.

No sie oss « Huff, for et ofø’r det vart!»

når veiin æ isdekt og islage hardt.

 

                      Astrid Volden

Tverrsnødri’v av Astrid Volden
Jord av Astrid Volden

Jord

 

E æ itt bonde lenger, minn e har en gammel gard

der slit frå farre dåggå ligg og vitna:
Der mura, røse, enge fortæl kva bør dem bar

som heldt på helt tart arbeidsevnin slitna.

 

Når e no sjer at jorda bli plägd opp, härva, sådd,

så kjenne e att glæa ditta ga me.

Frå sporåm tå en traktor, tå en åkerrull inn slådd

kjem stemnengå frå åråm da e va med.

 

For inst i hjarterøtåm æ e bonde, slik e va

i alle år da e vart gla ti jorda.

Og far min sa’ «D’æ trygghet ti å hå en gard som ta!»

E skjønna mer og mer di visdomsorda.

 

E sende takk åt alle dokk som driv og dyrka jord,

som verdsett og tek vare på verdiåm

og som stelle godt med dyråm og det som på markin gror,

slik bondefolk ha gjort i alle tiåm.

 

                                    Astrid Volden

Frisør’n avAstrid Volden

Frisør’n

 

Ho Jatru sto attmed ’åm Karsten og kløfft han.

Det skull bli en hårsveis lik fin som han kjøfft han.

Og gratis, det va han, så han slapp å kjøp han

så le’ng som ho Jatru kunn få te å kløpp han!

 

Minn soksa va skjemt, ho, det he’ndt at ho røkkt opp

nå hårstrå med rot’n så’n Karsten vart støkkt opp.

Minn da spor frisør’n om frisør-kundin itt vesst

at det va has jobb å hå redskapin nykvesst.

 

Og så va’n så følsom når hårstubban kleia

når dem kom se innafor skjorta og träya.

Da satt itt han role, kor kjerrenga skjentes.

Oss skjønna vel alle koss kleienga kjentes!

 

Ho Jatru vart lei og sa: E ska strem åt

rondt hasjen så håret itt räss ned og kjem åt!
Stre’mt friserkapp-forklæe godt attåt manna.

Han kvæ’rt nå’ ni hasja, ja, kanskje han banna?

 

Han ga frå se mer låt, minn stilna omsider,

så det vart itt mer gråt for hår som kom ni’ der.

Og da det va slutt med alt streve og pæse,

så satt han der nykløfft og jøsblå i fjæse.

 

                      Astrid Volden

Dikt av Astrid VoldenKnapp venstre

Tilbake til kunst og kultur

Gang og sykkelveien på Driva. Tegnet av Astrid Volden 2009.

Gje og få

 

 

For å få, må en gje.

Sumgong ska det my’ te

fonn en fæ att for det som kom bort.

Ette maseng og strev,

står det no mang og græv,

både senvore, rafsåt og fort.

 

Bak en jordvoll på topp

titta Havdalin opp.

Han vart «grevling i taket» tå sa.

Sigmund står nedafor,

lang i skjegg, støtt i hår,

og sjer ette om alt ska gang bra.

 

Sjå ’na Idun dem tok

ned en vakker rognskog,

og dem planta et plank-gjæ’r ista’n.

Minn det blomstra itt når

det mot sommåra går.

inn spre rognblomster-luft hele da’n.

 

En fæ tru at det bli

en fin gangvei tå di

som mang gong ha sjitt kaotisk ut,

at trafikkin fæ gli

stilt og vælsmort forbi,

og at alle fæ ro att teslutt.

 

Astrid Volden

Klippet fra Opdalingen  07.11,09  side 3

Lumkammin av Astrid Volden

Lumkammin

 

Han Karsten og ho Jatru ha kledd se te fest.

Dem pønta se slik som dem fekk te all bæ’st,

vaska og kjemma og fiffa se te

så dem kunn sitt fri for all spott og spe.

 

Minn vendgust i hårsveis kan gjårrå my’ skam,

så han Karsten tok vanlevis med se en kam

ni’ høger broklummån. Den plassen va fast,

va lettvint å få ti i trengsel og hast.

 

I trengsla i innganga sto dem mest fast.

All skull inn samtidig, alle ha hast.

Ho Jatru skull kjem se, og tok ette kam,

minn lumkammin fann ho aldeles itt fram.

 

Ho famla og råla, minn lumma va tom,

Og over se haur ho ei frammon ste’m kom:
«Få hånda tu brokin min, kjerreng!» Det sa’n.

Ho Jatru vart lamslie standa’n og gla’n.

 

Ho rauna og stamma. Han Karsten va bak

i køa, så ta va beklagele sak.

Ho Jatru va nedtrøkt ti inderle skam:
Ha leta ni’ fel lummån ette en kam.

 

                      Astrid Volden

Jøs ponde ei bøtt av Astrid Volden

Jøs ponde ei bøtt

(Lys under en skjeppe)

 

Så mange fæ læ’r

helt frå dem æ små:

«Itt vårrå så svær.

Itt skryt på de nå’.

Det æ skamle å sei

at du tykkje nå godt

om det du gjer sjøl,

for det æ berre smått.

Og demp ned all ros.

du fæ kåmmå ihau:

Itt bli bratt i nakkåm

inn høgrest i hau!»

 

Slik bli mange kua

og blåhalde ne’

tart dem mesta trua

på få nå’ te.

Og bøtta bli kvelvt

over nytente jøs

så brinnandes flamma

bli berre en gløs.

 

Så mang jøs med bøttå

kvelvt over som skjerm,

dem slokna, dem slutta

å ly’s og å værm.

I møte med onga

fekk e mange sjå

som satt der med evnå

dem itt tru’dd nå på.

 

Ja, särgjele æ det,

minn ittnå kan nøtt

viss jøse æ slokna

og kvælt pond ei bøtt.

Sjølgod og sjøltrygg,

det æ to ord.

Det føsst gjer de littin,

det ander gjer stor.

 

           Astrid Volden

Hopp over halmstrå av Astrid Volden

Hopp over halmstrå

 

Om åra står der med svart på kvitt,

så fälgje itt kropp og sinn allvei dem:

Ongdommele innfall som går og kjem,

gjer åtferda aules inn alder.

Slekt skåppå bestandig rabalder:

«Kva æ det sa menneskja tenkje på?

Ho glø’mt ho va gammel,

han glø’mt han va grå.

Inn vi’s slike ongdomsfakte

når alder’n krev sena’r takte!»

Minn føle’tt du at du æ gammel,

så stand itt og fommel og fammel,

for all ha dem rett te å frampå

og hopp over liggandes halmstrå.

 

                  Astrid Volden

Beksømswing av Astrid Volden

Beksømswing

 

Dette diktet skrev jeg da jeg var sytten år, og satte melodi til også. Det var i 1955 da swing og rock var på vei ut blant folk. Det ble kulturkollisjon på lokalet!

For yngre lesere må jeg ta med to ordforklaringer: Gene Krupa var datidens mest berømte trommis.Teddy-boys var engelske mods, dandies, moteløver osv.

 

Gjennom ei skodde av røyk og støv

skimtes en spillemann i ei krå.

Lufta er krydra med tullprat og tøv

fra dem som står og ser på:
Swing i vadmel og beksømsko!
Her fyker vårslaps og lort.

Med hæljern markert blir takta god,

Her kom nok Krupa til kort!
Dette er ingen Teddy-boys,

men spør om de går unna for swing.

Gammeldags dans? Pøh, det er bare tøys!
Swing mestrer de som ingenting.

Swing i vadmål og beksømsko!
Jentene blir slengt hit og dit.

Om tærne blir blå, så gjør de’kke no.

Dette er den nye tid!

 

                  Astrid Volden

Att og fram som vatn ti et trau av Astrid Volden

Att og fram

som vatn ti et trau

 

Ha du prøva å bårrå vatn ti et trau?

E tykkje du ska gjårrå det, så fæ du våttå, au,

kvann e menna æ sa uttrøkke verdi.

Da begynne oss, så bli oss snart ferdi:

 

Dem e tållå om no, står alder fast på fot:

Sumgong æ dem for ei sak, andre gong imot.

På ei ganske støtt stønd kan dem vander

frå di e’n siån helt åt di ander.

 

Sumgong fær dem så det skvalpa over, au.

Det æ itt lett å vårrå som vatn ti et trau!

Og går vatnet så langt at det dett ne,

bli det verdsett som søleng og skvette.

 

Og trauvatn lika vel ingin å frakt.

Oss lika itt skvalpeng, lett det vårrå sagt.

Oss vil våttå kverr vatne ska vårrå.

Det æ letta’st å bøttvatn bårrå!

 

                  Astrid Volden